In deze rubriek belicht Lukas Daalder op geheel eigen wijze de meest interessante, informatieve en intrigerende grafieken uit de financiële wereld.

We hebben nog meer dan een jaar te gaan, maar de verkiezingsstrijd tussen de Democraten en Republikeinen is al weer in volle hevigheid losgebarsten. Dat levert interessante plaatjes op.

Grafiek: Gemiddelde procentuele groei tijdens de naoorlogse presidentschappen in de VS

 Democraten versus republikeinen
http://www.washingtonpost.com/news/wonkblog/wp/2015/10/13/hillary-clinton-was-right-the-economy-has-done-better-under-democrats/

A Democrat in the White House …
De grafiek van vandaag is afkomstig van de Washington Post en is eigenlijk te danken aan een uitspraak die Hillary Clinton bij CNN heeft gedaan. De specifieke quote was als volgt: "The economy does better when you have a Democrat in the White House and that's why we need to have a Democrat in the White House in January 2017". Kortom: stem op de Democraten, want dan komt het wel goed met die economie. Het is nogal een claim …

Enter de grafiek. Die is simpel en duidelijk genoeg. Voor de verschillende Presidenten die men sinds de Tweede Wereldoorlog in de VS hebben gehad is gekeken wat de gemiddelde groei is geweest, waarbij de twee kleuren het onderscheid tussen Democraten en Republikeinen weergeven. En inderdaad: de rode balken (Republikeinen) zijn veel lager dan de blauwe (Democraten). Gemiddeld genomen groeide de Amerikaanse economie met 4,4% onder de Democraten en 2,5% onder de Republikeinen, zo wordt in het artikel van de Washington Post gesteld. Kortom: Hillary heeft gelijk.

Echter…
U voelt de ‘maar’ zeker al hangen, want er valt nogal wat af te dingen op deze claim. Een eerste opmerking is dat de getallen die genoemd worden in het bewuste artikel, niet lijken te kloppen. Wellicht hangt het verschil samen met de gekozen berekeningswijze van de gemiddelde groei (meetkundig versus rekenkundig), maar eigenlijk heb ik het gevoel dat de auteurs andere startjaren hebben gehanteerd. Zo is de gemiddelde (rekenkundige) groei over de jaren 2010 tot 2014 gelijk aan 2,1% (wat overeenkomt met de balk in de grafiek), maar daarmee wordt het jaar 2009 dus toegewezen aan Bush en niet Obama. Aangezien Obama in januari 2009 beëdigd werd, lijkt dat wat onlogisch. Gegeven dat 2009 een nogal tegenvallend jaar was, qua groei ( 2.8%), maakt dat voor de laatste twee Presidenten nogal uit. Hieronder staat in mijn ogen de juiste grafiek, waarbij ik ook gelijk de stap naar de - in mijn ogen betere - meetkundige gemiddelden heb gezet.

Democraten versus republikeinen 

FRED-data
Maar zo gemakkelijk komen ze nog niet van me af. Wat ik een beetje vreemd vond, was dat Truman er zo goed vanaf kwam. Bijna 5% groei? Truman werd in april 1945 als President beëdigd en laat ik nou altijd begrepen hebben dat de Amerikaanse economie in die periode in een behoorlijke (zij het a-typische) recessie terechtkwam. De overheidsbestedingen die samenhingen met de oorlog, werden radicaal teruggeschroefd, terwijl Amerika tegelijkertijd een deel van het vrije-handelsmonopolie dat het gedurende de Tweede Wereldoorlog had genoten, kwijtraakte. Bovenstaande grafiek heb ik gemaakt op basis van de data die je online in FRED terug kunt vinden, dus dat men op deze 5% is uitgekomen, snap ik op zich wel. Het punt is alleen dat die FRED-data niet verder teruggaan dan 1947, waarmee de recessie van 1945-46 dus precies uit de berekening is gevallen. Gelukkig heb ik op mijn werk beschikking over een Bloomberg met een wat langere historie en dat levert een iets ander beeld op:

 Democraten versus republikeinen

Kijken we nu naar de gemiddelde groei, dan is het verschil nu nog maar licht in het voordeel van de Democraten: 2,9% versus 2,7%.

Groei niet te danken aan politieke voorkeur President
Nou had ik dit hele verhaal eigenlijk vanaf het begin al achterwege kunnen laten, want verreweg het allerbelangrijkste punt om tegen die uitspraak van Hillary in te brengen is, dat uit niets blijkt dat de groei te danken is geweest aan de politieke voorkeur van de President. Als President krijg je niet alleen te maken met het beleid (of de oorlog) die een voorganger heeft ingezet, maar bovendien komen er externe schokken op je af, waar je niet zo heel veel aan kan doen. Net zoals je het recessiejaar 2009 moeilijk aan Obama toe kan schrijven, is het ook wat onwaarschijnlijk te stellen dat Nixon/Ford de oorzaak van de oliecrisis waren. De reactie op dergelijke bewegingen bepaalt uiteraard wel deels de uitkomst, maar zelfs dan is het de vraag of het de President van de VS of de President van de Federal Reserve is die het meeste gewicht in de schaal legt.

Resultaten uit het verleden …
En zelfs al was het wel zo dat een President echt de onderlinge groei weet te beïnvloeden, zelfs dan nog slaat de uitspraak van Hillary nergens op. Resultaten uit het verleden zeggen immers niets over de toekomst. Zo is de ene Democraat iets heel anders dan de volgende Democraat, zélfs als ze dezelfde naam dragen.

Lukas Daalder is Chief Investment Officer Investment Solutions bij Robeco.