Gouden Week
Het was begin oktober weer Gouden Week voor de Chinezen, de nationale vakantieweek waarin iedereen erop uit trekt. Hongkong blijft een van de populairste bestemmingen. De ‘vasteland-Chinezen’, zoals ze hier genoemd worden, spreiden zich in groepen uit over de winkelcentra om ‘mooie dingen’ te kopen. Er was dit jaar wat opschudding omdat de overheid verboden had om nog langer winkelreizen aan te bieden beneden de kostprijs. Veelal werden er supergoedkope busreizen aangeboden waarbij de Chinezen bij een mooie winkel werden afgeleverd waar de deur op slot ging totdat er voldoende gekocht was.

Flinke salarisstijgingen
Nu dat niet meer mag, was er vrees voor tegenvallende cijfers. Toch waren de verkopen over de vakantieweek dit jaar naar schatting 15% hoger dan een jaar geleden. Gesteund door flinke salarisstijgingen blijven de Chinezen goed doorgaan met besteden. Al jarenlang wordt er door velen gesproken over de herbalancering van de Chinese economie waarin het aandeel van bedrijfsinvesteringen zou moeten teruglopen en worden vervangen door toenemende private consumptie. Er leeft bij vele, ook heel serieuze economen de overtuiging dat in China sprake is van onderbesteding door de burgers. Onzin. Natuurlijk is het waar dat de spaarquote van Chinese gezinnen in absolute zin heel hoog is (37%). In theorie zou die omlaag kunnen maar dan moet het sociale vangnet aanzienlijk verbeterd worden, want men spaart nu noodgedwongen zoveel omdat het geld nodig is voor de oude dag, de ziektekosten en de kosten van onderwijs voor het kind.

Holle frase
Tevens zouden bij het afnemen van de spaarquote ook de bedrijfsinvesteringen een flinke daling moeten laten zien. Want zoals velen van u hebben geleerd bij de economieles, geldt ook in China gewoon dat I=S, de investeringen kunnen slechts zo groot zijn als de omvang van de besparingen. Dus die herbalancering is een holle frase. China moet gewoon geleidelijk aan gaan accepteren dat 8% groei niet meer mogelijk is. Door afvlakkende investeringsgroei zal dat cijfer in de komende jaren terug moeten naar 5%-6% en dat is maar beter ook. Gelukkig begrijpt de nieuwe regering dat wel, maar men is nog niet helemaal bereid dat ook toe te geven.

Groeiende middenklasse
Honderden miljoenen Chinezen hebben nog altijd geen cent te makken. Maar de groeiende middenklasse doet volop zijn best om daarvoor te compenseren. Het beste voorbeeld van Chinese consumptiedrift is de markt voor luxegoederen. Deze wordt door effectenhuis CLSA geraamd op een omvang van EUR 240 miljard en hij groeit met zo’n 12% per jaar. In de afgelopen jaren is China verantwoordelijk geweest voor bijna 60% van die groei. China bepaalt daardoor nu meer dan 30% van de markt. En dat is nogal wat als je je realiseert dat de Japanners met een ongeveer even grote economie (en ook een sterke hang naar tasjes van Louis Vuitton) slechts 6% van de markt bepalen. De Verenigde Staten en Europa, ’s werelds grootste economieën, kopen slechts 19% respectievelijk 16% van alle luxe horloges, tasjes, schoenen en sterke drank.

Subtielere luxe
China is evident wereldkampioen in luxe! Louis Vuitton wordt door mannen het meest gewaardeerd terwijl vrouwen een voorkeur hebben voor Chanel. Waar vroeger opzichtige logo’s populair waren, heeft de Chinese smaak zich verschoven naar veel subtielere luxe. Kleine luxe merken profiteren ook van deze trend, als het maar uit Europa komt. Van al deze luxegoederen is ruim een derde bedoeld als kadootje. Een goede zakenrelatie verdient af een toe een aardigheidje en een mooie fles of een mooi horloge is dan leuk om te geven. Eind vorig jaar heeft de nieuwe regering echter een officiële boodschap verspreid dat het allemaal wel wat minder kan en de groeicijfers van drank- en horlogeverkopen zijn dan ook aanzienlijk teruggelopen. In China wordt geluisterd als de regering iets te zeggen heeft!

Goklust
Een andere markt die tegen de klippen op blijft groeien is die van de casino’s. Dit jaar verdienen casino’s in de regio (en met name in Macau) naar schatting zo’n EUR 40 miljard aan goklustige Chinezen die even het geluk niet aan hun kant vinden. Ook hier lijkt bepaald geen sprake van onderbesteding.
Geen wonder dus dat de luxebedrijven en de casino’s tot de best presterende bedrijven ter beurze behoren. Lokaal genoteerde luxebedrijven als Prada en ook Samsonite (want dit bedrijf is er wonderwel in geslaagd om zijn wat sleetse merknaam in Europa in China te verkopen als pure luxe) noteren 34% respectievelijk 44% hoger dan een jaar geleden. De casino-exploitanten Melco Crown, Galaxy en MGM China stegen met 150%, 131% en 121%.

Overcapaciteit
En dat terwijl de industriële bedrijven het op de beurs moeilijk hebben ondanks de hoge groei van de bedrijfsinvesteringen. Het probleem is overcapaciteit. Na zovele jaren van kunstmatig hoge groei leidt het neerzetten van weer een nieuwe fabriek bepaald niet tot hogere winsten. Het is daar dat de Chinese overheid zal moeten aansturen op een flinke stap terug.
In elk geval geven de koersen duidelijk aan dat de leiders in Beijing hun burgers echt niet hoeven te vertellen hoe ze hun geld moeten laten rollen. Daar zijn ze zelf namelijk al behoorlijk gehaaid in. Onderbesteding in China? Ha, laat me niet lachen! Wereldkampioenen tasjes kopen, dat zijn ze.

Deze column verscheen eerder in DFT