Als ik de laatste dagen de koppen op de verschillende financiële blogs de revue laat passeren, krijg ik het gevoel dat de schrik er goed in zit. De S&P500 is door haar 200-daags voortschrijdend gemiddelde gezakt. Europese aandelen en de Dow Jones hebben alle winst voor het jaar ingeleverd. Smallcaps handelen 13% onder de piek. En dat met veel uitroeptekens, zodat je weet dat het ernst is.

De lieden die in mei alles verkocht hadden, halen opgelucht adem. De pessimisten die al drie jaar waarschuwen voor een nieuwe zeepbel staan verkneukelend langs de zijlijn. Het begin van het einde, hij is er weer!

Weer even wennen
Om alles gelijk maar in perspectief te plaatsen: gerekend vanaf de top die begin september werd bereikt, hebben wereldwijde aandelen (MSCI AC World Local Index) 7% ingeleverd. In de ranglijst van correcties die de afgelopen vijf jaar hebben plaatsgevonden, staat de huidige koersdaling daarmee op de zevende of achtste plek, afhankelijk van hoe u rekent. Historisch gezien is een 7% correctie iets wat gemiddeld gesproken ongeveer twee keer per jaar voorkomt: de laatste keer was in de lente van 2013. Niets bijzonders dus eigenlijk. Waarom dan toch al die drukte, dat paniekerige? Een belangrijk argument lijkt me dat we na maanden van zeer beperkte koersbewegingen weer even moeten wennen aan wat eigenlijk normaal is. Daar komt nog bij dat deze correctie volgt op de immense koerssprong die we de afgelopen vijf jaar hebben meegemaakt. Het gevoel dat aandelen te ver op de muziek zijn vooruitgelopen en aan de dure kant zijn, voedt de onzekerheid. Dat ook de Amerikaanse beurs deze keer niet immuun blijkt te zijn, helpt de gemoederen verder ook niet.

Aandelen duur
De vraag is nu, is dit het begin van een nieuwe, grote correctie, of gaat het hier om een tijdelijke pas op de plaats. Het antwoord mag iedereen uiteraard zelf geven, maar ik ga voor optie twee. Mijn belangrijkste reden hiervoor is de sterke daling van de olieprijs, die per saldo een netto bestedingsimpuls voor een groot deel van de wereldeconomie betekent. Europa en Japan zullen daarnaast profiteren van de recente verzwakking van hun munt ten opzichte van de dollar. Al met al krijg ik het gevoel dat het groei-pessimisme momenteel iets te ver doorgeschoten is. Niets aan de aan hand dus? Dat wil ik nou ook weer niet zeggen. Dat aandelen duur zijn heb ik hier al vaker aangestipt en dat we bij Robeco twee weken geleden besloten hebben de allocatie naar aandelen terug te brengen geeft ook aan dat er wel degelijk ruimte voor zwakte is. Dat de correctie nog wat verder aanhoudt, sluit ik ook zeker niet uit. Gegeven de huidige mix aan macrofactoren, zou het mij echter verbazen als het tot meer dan een tijdelijke correctie zou uitgroeien

Lukas Daalders is fondsmanager. Deze column is eerder verschenen op fd.nl