De Griekse premier Tsipras en zijn minister van Financiën Varoufakis maken een toer langs de Europese hoofdsteden om te praten over de financiële problemen in het land. Ze willen praten over vermindering van de Griekse schulden. Hoofdeconoom Leon Cornelissen over Griekenland en de eurozone.

‘‘‘Terugbetalen of wegwezen”, roepen velen in navolging van een populair weekblad. Zelfs de Duitse bondskanselier liet doorschemeren dat een Grieks vertrek uit de eurozone niet onbespreekbaar is. Ik denk niet dat de Grieken daadwerkelijk uit de eurozone stappen. Om te beginnen wil de overgrote meerderheid van de Grieken zelf niet. Dat is begrijpelijk, want sinds de afschaffing van de drachme is er veel minder inflatie in Griekenland. En de gemiddelde Griek hoort liever bij West-Europa dan bij de Balkanlanden. In die zin is de euro ook een symbool van soevereiniteit met wat als de goede kant van Europa wordt beschouwd.

Afscheiding van de eurozone zou toenadering tot landen als Turkije en Rusland kunnen betekenen. De Europese Unie heeft geen belang bij dergelijke perifere vriendschappen. Griekenland is een kleine economie, we hebben het over twee procent van de eurozone. Waarom zouden we daarvoor zulke grote geopolitieke risico’s willen lopen? Financieel overleeft de EU een vertrek wel: in termen van geld kunnen we dat aan. Maar voor de veiligheid kan Griekenland maar beter blijven. En als exportland hebben wij ook niet veel aan een uiteenrafeling van de eurozone.

Waar twee vechten, hebben twee schuld. De Europese banken zijn door hun eindeloze leningen en lijdzame houding deels debet aan de hele toestand. Maar aan kwijtschelding van de schulden kleven ook gevaren. Veel burgers in Europese landen beschouwen het als oneerlijk dat zij via belastingheffing moeten opdraaien voor de schulden van een land dat er een zooitje van heeft gemaakt. De grootste zorg is de precedentwerking die van kwijtschelding zou uitgaan. Een oplossing kan zijn de terugbetaling van de schulden conditioneel te maken op economische groei. Dat Griekenland daarnaast een aantal hervormingen moet doorvoeren, is evident. Te veel wordt nu nog van vestzak naar broekzak doorgesluisd. Overigens: Tsipras wil ook de kleine elite aanpakken die niet tot nauwelijks belasting betaalt en daar kun je toch bijna niet tegen zijn?

Uiteindelijk wordt de beslissing over een eventuele Grexit niet genomen door niet-gekozen bankiers als ECB-president Draghi, maar zal het een politieke beslissing zijn. Beide partijen spelen hoog spel; laten we hopen dat geen van beide zijn hand overspeelt.’