De Griekse zomer ging al vroeg van start dit jaar, met benauwde momenten, verhitte discussies, hoog oplopende discussies, wisselende bewolking en onverwachte onweersklappen. De Griekse kwestie kan op een faillissement uitdraaien.

Voor het Griekse volk is een bankroet dramatisch. Sommigen spreken al van een aanstaande humanitaire ramp. Het raakt vooral degenen die niet gefortuneerd zijn en de afgelopen jaren hun financiële belangen niet elders in Europa hebben kunnen veiligstellen. De middenklasse, de ruggengraat van de samenleving, is weer de sjaak. Misschien moeten de Griekse leiders eens bij hun oude filosofen te rade. Aristoteles: ‘Armoede is de vader van revolutie en misdaad’. De geschiedenis zou zich kunnen herhalen. Denk aan het strenge kolonelsbewind dat van midden jaren zestig tot midden jaren zeventig van de vorige eeuw heeft geduurd. Voor de bevolking was dit een zware periode.

De filosoof Epikouros: ‘Niets voldoet aan hem die het toereikende als weinig beschouwt’. Men zou dus beter kunnen weten. Ieder volk krijgt de regering die het verdient. Als men corruptie gedoogt of belastingen niet int, tsja, waarom zou je als eenvoudige burger vrijwillig belasting betalen?
Vanuit Europees perspectief is een Grieks bankroet niet onoverkomelijk. Griekenland maakt 2% uit van de economie van de eurozone en minder dan 0,5% van de wereldeconomie. Het kost uiteraard geld, maar dat zou het op termijn ook kosten. Wie vertrouwt of gelooft dat de Grieken ooit hun schulden volledig terug kunnen betalen? Socrates: ‘Laat degene die de wereld in beweging wil zetten, eerst zelf in actie komen’.

Argentinië
Wie weet nog van het faillissement van Argentinië? Dat speelde zich af in de periode 1999-2002. De economie kromp in 1999 met 4%. Het land kon zijn schulden niet meer aflossen. In die periode werd de middenklasse totaal ontwricht. Mensen zagen machteloos hun spaargeld verdampen en velen moesten noodgedwongen een totaal nieuw leven opbouwen. Uiteindelijk werd door buitenlandse schuldeisers 70% van de staatsschuld kwijtgescholden.

Tijd heelt alle wonden
We hebben dit allang weer achter ons gelaten. Crises komen en crises gaan, tot in de eeuwigheid. Wat mij elke keer verbaast, is dat beleggers in paniek of uit machteloosheid hun aandelen(fondsen) bij voorbaat beginnen te verkopen. Van de historie hebben we toch geleerd dat na iedere correctie of zelfs beurscrash, herstel komt?

Moet ik nog wel (gaan) beleggen?
Het antwoord is ja. Niet overhaast en onbezonnen reageren is de beste remedie. Ik heb het bij herhaling geschreven: spreid je beleggingen wereldwijd over de verschillende categorieën en sectoren. Houd een spaarbuffer achter de hand voor onvoorziene uitgaven. Evalueer periodiek je uitgangspunten; houd het doel én de lange termijn in de gaten.

Spaarders
Tegen hen die twijfelen of ze het meerdere dat ze niet voor de spaarbuffer nodig hebben, zouden kunnen beleggen, zeg ik dit. Als je voor een langetermijndoel, zoals pensioen of eerder stoppen met werken, wilt reserveren, dan lukt dat moeilijk met sparen alleen. Groei realiseer je door langdurig in aandelen, obligaties en beursgenoteerd vastgoed te beleggen. Begin voorzichtig door consequent iedere maand een bedrag te beleggen. Op de lange termijn werkt dit in je voordeel, mits je de risico’s van beleggen begrijpt en accepteert. En tot slot citeer ik de filosoof Plato: ‘Wie rijk wil zijn, moet niet zijn vermogen vermeerderen, maar zijn hebzucht verminderen’.

Deze column verscheen eerder op www.dft.nl.

Beleggen brengt kosten en risico’s met zich mee die bij sparen niet voorkomen. U kunt (een deel van) uw inleg verliezen.