Het is weer tijd om mijn huurcontract te onderhandelen met de huisbaas in Hongkong. Een tweejaarlijkse routine. Het huis is prachtig gelegen en dateert uit de jaren zeventig, maar het is zeer slecht gebouwd. Elk voorjaar als de regentijd begint, komen overal op de muren vochtplekken tevoorschijn. Het achterstallig onderhoud heeft echter geen enkele invloed op de huurprijs, want die wordt in Hongkong (net als in de rest van de wereld) bepaald door slechts drie dingen: lokatie, lokatie en lokatie.
 
Mijn huisbaas kan alleen per fax bereikt worden en is een stroman voor de werkelijke eigenaar, die in het buitenland woont. Die bezit vier huizen in Hongkong en kan van de huurpenningen zeer comfortabel leven. De stroman heeft als instructie meegekregen zo min mogelijk geld uit te geven en is daar zeer bedreven in. Dus elke keer als wij (per fax) klagen over de bruine plekken op de muren, stuurt hij een mannetje met een ladder en een kwast die voor een zacht prijsje het probleem wegschildert. Voor de korte termijn. Twee weken later komen de plekken langzaam weer terug. Toen de bewonersvereniging voorstelde in een snelle internetverbinding te investeren, was hij faliekant tegen. Het zou te veel kosten. Hij weigert in te zien dat met adequaat onderhoud en wat renovatie op zijn tijd het huis ook veel waardevaster zal zijn. De kortetermijninkomsten wegen voor hem zwaarder dan de nadelige langetermijneffecten. Hij is niet de enige met deze houding. Vrijwel alle huurders in Hongkong hebben een huisbaas die weigert te investeren.

De Hongkongse overheid daarentegen heeft een heel andere mentaliteit; die investeert dat het een lieve lust is. Er wordt gewerkt aan een stukje hogesnelheidslijn van Hongkong naar de Chinese grens, een afstand van 26 kilometer, die naar schatting 10 miljard euro gaat kosten. Goed voor de groei! Of er ook reizigers komen moet blijken, want er is al een prima treinverbinding en die gaat naar het centrum van Guangzhou terwijl de nieuwe lijn een station ver buiten de stad krijgt.

Xi Jinping betoont zich recentelijk ook weer een grandioze investeerder: de groei zou te veel afzwakken als hij zou doorgaan met de hervormingsplannen. Dus zijn die even aan de kant geschoven en is er nu weer een groot stimuleringsprogramma opgezet. Middels nieuwe spoorlijnen en andere infrastructuurprojecten moet de groei alsnog op de gewenste 6,5% uitkomen. Dat is goed voor de groei op korte termijn, maar projecten waar niemand op zit te wachten leiden tot kapitaalsvernietiging op lange termijn.

Xi Jinping handelt voor succes op de korte termijn. De lange termijn is een serie van korte termijnen; we zien wel waar het schip strandt.

Uiteindelijk lijken mijn zuinige huisbaas en de kwistige Xi Jinping toch verrassend veel op elkaar: het kortetermijnresultaat overheerst.

Had mijn huisbaas nu maar wat meer kwistige trekjes van President Xi. En belangrijker nog, had President Xi nu maar wat meer zuinige trekjes van mijn huisbaas. Dan zou het allemaal wel goed komen in China!

Deze column is eerder verschenen op DFT.nl