In juli was ik twee weken voor vakantie in Nederland. Het weer was bepaald niet zomers maar komend uit tropisch Hongkong was dat niet zo erg. Goed weer om er met de fiets op uit te gaan. En in een van die mooie “ontdek-je-plekje” dorpjes  zag ik een advertentie van de Regiobank voor een Zilvervloot-rekening.

Trouwe lezers weten dat ik in maart in een column geklaagd heb dat we door de lage rente onze kinderen nauwelijks meer spaarzin kunnen bijbrengen. Dus wat zijn nu de voorwaarden voor de Zilvervloot? Een variabele rente van momenteel 0,9% (was in mijn tijd 6%) en daarbovenop een premie van 1% (was 1,5%) per spaarjaar. De maximale inleg is EUR 600 per jaar. Wie tien jaar lang trouw en maximaal gespaard heeft krijgt EUR 60 van de bank als bonus. En de totale inleg van EUR 6.000 is na tien jaar aangegroeid tot EUR 6.367. Best goed in een omgeving van negatieve rentes. Ach, de kracht van rente op rente is ook niet meer wat het geweest is.

Waar nu zinvol beleggen?
Een beetje cynisme kan ik niet onderdrukken Ik worstel echt met de vraag waar op dit moment zinvol te beleggen gegeven het uitzonderlijke economische omstandigheden. Daarom was het een Aha-moment toen ik onlangs een column las van goeroe Sean Maher. De man is een eloquente spraakwaterval vol ideeën die, zoals alle goeroes, de mensen er graag op wijst wanneer hij het bij het rechte eind heeft gehad. In deze column sprak hij over de macro-hypochondrie die de wereld ten onrechte beheerst.

Vrijwel uitzichtloze macro-omgeving
Een grote meerderheid van waarnemers, waaronder ikzelf, heeft geen goed woord over voor de vrijwel uitzichtloze macro-omgeving waarin onze wereld verkeert. Torenhoge schulden en centrale banken die met wanhoopsmaatregelen proberen te voorkomen wat niettemin onvermijdelijk lijkt: een ineenstorting van vertrouwen in het bestaande monetaire stelsel. Een crisis lijkt een kwestie van tijd. Waar moet dat heen? Inderdaad ben ik de afgelopen jaren overstroomd met een serie van negatieve analyses door de vele economen die mij hun visie opdringen.  De conclusie kon er eigenlijk maar eentje zijn: graaf jezelf in en koop goud om de zware tijden door te komen.

Zijn we met z’n allen niet te negatief?
Heerlijk verrassend om dan eens een positievere mening tegen te komen. En eigenlijk met een bewijs uit het ongerijmde, nl.: als het al zo lang zo slecht gaat en er ondertussen nog steeds geen grote economische ongelukken zijn gebeurd, zijn we dan met z’n allen niet te negatief? Als contraire belegger ben ik wel gecharmeerd van zo’n redenering. Begin jaren tachtig volgde ik college van de latere minister Jo Ritzen over de wanhopige toestand van de Nederlandse staatskas. Het leek een kwestie van tijd tot we het faillissement van de Nederlandse staat konden aanvragen.

Begin van een prachtig decennium
Er was geen uitweg. Niets bleek minder waar en het was het begin van een prachtig decennium voor de groei en beurs in Nederland. Zouden we weer op zo’n moment zijn aangekomen? Dat we dankzij de voortschrijdende prestaties van computers en kunstmatige intelligentie aan de vooravond staan van economisch mooie tijden?

Verfrissende gedachte
Het is in elk geval een verfrissende gedachte. Of zoals Koos Werkeloos in die tijd zong:
“Waar moet dat heen? Straks doen computers al het werk alleen.
Maar mensen het gaat toch prima zo, gratis vrije tijd kado
En dat is voor Koos geen probleem“.

De kracht van positief denken. Nu alleen nog de politieke en religieuze onrust in de wereld oplossen.

Deze column is eerder verschenen op DFT.nl

Rente? Doe niet zo negatief