Robeco gebruikt cookies om het websitebezoek te analyseren, om informatie via social media te kunnen delen en om de inhoud van de site en advertenties af te stemmen op uw voorkeuren. Door op akkoord te klikken of verder te gaan op deze site stemt u hiermee in. Meer informatie en cookie-instellingen aanpassen.

AKKOORD

Door verder te gaan heeft u toestemming gegeven voor het plaatsen en uitlezen van cookies op deze website. Meer informatie en cookie-instellingen aanpassen.

Papa, mag ik meer huiswerk?

Papa, mag ik meer huiswerk?

16 Oct 2017 | Visie

Als vader van een inmiddels tienjarige tweeling in Hongkong, beraad ik mij, net als duizenden andere ouders, ook op de vraag: welke middelbare school moeten de jongens naar toe? Een vraag die in Azië een grote lading heeft.

Arnout van Rijn
Arnout
van Rijn
Chief Investment Officer Azië-Pacific

Ouders leven en zorgen voor hun kinderen totdat de ouders krakkemikkig zijn en de rollen omgedraaid worden. In feite een prachtig afgerond systeem dat de vraag naar verzorgingsflats laag houdt. In China is de focus op onderwijs extra groot doordat veel ouders maar één kind hebben. De “tiger-mums” zijn legendarisch in China. Zo gaan de meeste kinderen voor hun eerste "interview" naar de peuterschool als ze twee zijn. Daarna wordt het vechten en slijmen voor een plaats op de basisschool. Vanaf een jaar of zes beginnen de bijlessen met een "tutor" voor "wiskunde" en Mandarijn.

Worsteling

Daarnaast staat de school onder druk om huiswerk te geven. Sprekend met Angelsaksische onderwijzers van onze basisschool, hoor ik duidelijk de worsteling. Ze willen niet veel huiswerk geven, maar de ouders vragen erom en die betalen uiteindelijk het schoolgeld. Het gaat allemaal om de academische prestatie. Schrijnende verhalen ook bij mij op kantoor, waar ouders die zelf al pas om een uur of acht van hun werk thuis komen, de kinderen nog tot een uur of half elf laten doorbuffelen om "gezellig" samen het huiswerk te doen. De volgende ochtend moet het kroost weer vroeg in de schoolbus om door de files heen naar die school te gaan die het best geacht wordt, met een loodzware tas vol boeken.

Industrie rond onderwijsgekte

Geen wonder dat er rond de onderwijsgekte van ouders een flinke industrie is ontstaan met bedrijven die flink profiteren van de grote bereidheid van ouders om bijlessen te betalen die de kans verhogen dat hun kind later naar de "juiste" universiteit kan gaan. In Korea heeft de overheid zelfs ingegrepen om te voorkomen dat studieschulden die ouders op zich namen, te hoog opliepen. Sindsdien zit de sector daar in het slop. In China zijn de grootste twee bijlesbedrijven New Oriental en TAL Education. Zij boeken omzetten van EUR 1,5 miljard resp. EUR 0,8 miljard met fenomenale groei van 25% resp. 50%. De totale industrie beloopt EUR 70 miljard en is zeer gefragmenteerd, zodat er nog veel marktaandeel gewonnen kan worden.

Busreclames

Dat gebeurt met grote busreclames voor beroemde onderwijzers die via internet les geven, ondersteund door een assistent ter plaatse. Zeer rendabel voor het bedrijf omdat er honderden kinderen dezelfde klas kunnen volgen. De gezamenlijke beurswaarde van de twee marktleiders bedraagt EUR 27 mrd. Een les kost zo’n tien euro per uur voor 2,5 uur per week en voor drie vakken. Dat loopt aardig in de papieren en ouders geven al snel EUR 2.500 per jaar uit. Als u nagaat dat het besteedbaar inkomen in Beijing gemiddeld zo’n EUR 6.500 per jaar is, dan kunt u zich voorstellen dat bijles een flinke wissel op het huishoudbudget trekt en dat niet iedereen zich dat kan veroorloven.

Resultaten liegen er niet om

Maar het gaat om de resultaten en die liegen er niet om. Volgens PISA (de internationale onderwijstest) doen Chinese kinderen het veel beter dan gemiddeld in wiskunde, lezen en wetenschap (een flink aantal plekken boven Nederland). Waar voor je geld, zou je denken.

Het is dan pijnlijk, of zo u wilt ironisch, dat recent internationaal onderzoek van de Economist Intelligence Unit uitwijst dat Chinese kinderen het slechtst (plaats 31) voorbereid zijn op een toekomst vol met kunstmatige intelligentie. Het simpelweg reproduceren van kennis is iets dat Chinese kinderen weliswaar heel goed kunnen, maar ook iets dat een computer nog veel beter kan. Ze scoren niet goed in technologische kennis en creativiteit.

Inzicht en creativiteit

Ook Hongkong komt er bekaaid af met een veertiende stek, ver achter Nederland (nummer negen, NB: Nieuw Zeeland staat op nummer 1). En daarvoor betalen we dan ook nog elk jaar een dikke tienduizend euro aan schoolgeld. Wij hopen natuurlijk dat de school die wij kiezen, onze jongens wel inzicht en creativiteit bijbrengt. En wij laten af en toe het huiswerk maar even voor wat het is. Gewoon een mooie zondagmiddagwandeling met de ouders door de heuvels of een leuk toneelstuk in het plaatselijke theater is ook heel didactisch verantwoord denk ik dan maar. Maar ja, de omgevingsdruk is zo groot dat mijn zoon me soms huilend vertelt dat zijn huiswerk nog niet af is vlak voordat hij gaat slapen op zondagavond. "Geeft niet jongen, er is meer in het leven dan huiswerk ..."

Hongkong, oktober 2017

Deze column is eerder verschenen op DFT.nl

Onderwerpen gerelateerd aan dit artikel