Zorgen, zorgen, zorgen

| Visie

Zowel het handelsconflict als het Amerikaanse begrotingsbeleid baren het Internationale Monetair Fonds (IMF) wat zorgen. Het zou mij niet verbazen als de organisatie wat te somber blijkt te zijn.

  • Share

  • Het IMF verlaagde de groeiverwachting met het oog op de handelsoorlog
  • De organisatie is tevens somber over het groeiende Amerikaanse begrotingstekort
  • Voor risicozoekende beleggers zit mogelijk nog wat in het vat

Het IMF heeft zijn groeiraming voor de wereldeconomie verlaagd. Weliswaar slechts met twee tiende procentpunten, maar toch: de begeleidende toonzetting is zorgelijk. Het IMF waarschuwt voor de negatieve gevolgen van de handelsoorlog vooral tussen de VS en China. En de organisatie zegt dat onzekerheid hierover de groei nu al drukt.

In theorie ben ik het hier wel mee eens. Het handelsbeleid - het hele economisch beleid eigenlijk, nu ik erover nadenk - van de Verenigde Staten maakt een erg wispelturige indruk. Dus waarom je investeringsplannen niet gewoon uitstellen? Zit je eenmaal goed en wel in Vietnam, krijg je daar ineens invoerrechten om je oren. Ben je net verhuisd, wordt de handelsoorlog afgeblazen. Allemaal kosten voor niets.

In de praktijk vraag ik me af of de gevolgen van de handelsoorlog wel zo groot zijn. Om te beginnen zijn de invoerrechten betrekkelijk gering: 10%. Toegegeven: als China niet terugkeert van de dwalingen zijns weegs, dreigt Trump met 25% rond de jaarwisseling. Dat is nog steeds niet veel. Die 10% heeft China overigens al deels gecompenseerd met een devaluatie van de yuan. Na die 25% acht ik een verdere devaluatie aannemelijk, ondanks recente ontkenningen van premier Li Keqiang.

China

Het is onwaarschijnlijk dat China en de Verenigde Staten snel tot een akkoord komen: Trump heeft gezegd dat het nu nog te vroeg is voor onderhandelingen. Dat het op 30 november tot rechtstreekse besprekingen tussen Trump en Xi komt bij de G-20-top in Buenos Aires is ook niet zo waarschijnlijk, omdat China eerst een gedetailleerde lijst moet overleggen met concessies. Van een eerdere lijst met 140 Amerikaanse eisen heeft China aangegeven slechts aan een derde gevolg te kunnen geven.

China is verder geïrriteerd over de Amerikaanse grilligheid en het onvermogen van ministers om bindende afspraken te kunnen maken. Het is moeilijk om op dit punt niet met Beijing mee te voelen. Ik zie China zijn topsectorenbeleid (een strategie die in de ogen van vele Amerikaanse economen inefficiënt is) ook niet veranderen, noch zijn machtsontplooiing in de Zuid-Chinese Zee en de Indische en Stille Oceaan.

De verkiezingen van November, waarvan Trump en vice-president Mike Pence de Chinezen beschuldigen van beïnvloeding door propaganda en andere operaties -gewoontegetrouw zonder enig bewijs te overleggen- veranderen de houding van Trump niet. Als de Republikeinen het Huis verliezen, kan Trump op brede steun van de Democraten rekenen met zijn harde lijn tegen China. Mogelijk calculeert hij dat de Chinese kaart hem nog veel krediet gaat opleveren bij zijn herverkiezingscampagne voor 2020.

Omkatten

Meer heil is te verwachten van omkatten (denk aan de garnalenexport uit het toch zeer zee-arme Wit-Rusland naar Rusland) en herlabelen (er andere -invoerrechtvrije- codes aan hangen). Het valt maar te bezien hoe effectief die invoerrechten uitvallen. Het heeft er verder alle schijn van dat Trump het vuurtje wel brandend wil houden, maar terugschrikt voor een brede confrontatie. Ongetwijfeld heeft hij een gezond ontzag voor de groeiende macht van zijn grote rivaal in de Stille Oceaan.

Het IMF uit zich verder somber over de houdbaarheid van het Amerikaanse begrotingsbeleid. Op het gaspedaal drukken, terwijl de economie al zo goed loopt? Het is waar dat de Amerikaanse overheidsschuld verder oploopt, maar de financiering van die schuld zal voor de voorzienbare toekomst naar mijn mening niet op problemen stuiten.

De lange rente is echter wel iets opgelopen. Niet door zorgen over de Amerikaanse kredietwaardigheid, maar als weerspiegeling van de kracht van de economie. Het vertrouwen in de allerbelangrijkste Amerikaanse dienstensector (80% van de Amerikaanse economie) bereikte het hoogste niveau ooit. Niettemin zien we slechts een begin van looninflatie en hoeft de Federal Reserve dus geen haast te maken met verdere renteverhogingen.

Het kan dus best zo zijn dat het IMF te somber is. Jammer voor beleggers eigenlijk, want beneden-trendmatige groei en een ruim monetair beleid (ondanks de door invoerrechten wat oplopende inflatie) is de ideale beleggingsmix. Niettemin zit er voor risicozoekende beleggers nog wel wat in het vat, wat mij betreft.

Deze column is eerder verschenen op DFT

Geselecteerde fondsen

Je fondsen hebben een risico 7 of minder

Klik op de link
"Toon risicometer" voor het risico per fonds.

Verberg selectie Bekijk selectie
2Geselecteerde fondsen

Geselecteerde fondsen

Hier vind je jouw geselecteerde fondsen. Bekijk jouw selectie en koop je fondsen eenvoudig aan.

Sluiten