Robeco gebruikt cookies om het websitebezoek te analyseren, om informatie via social media te kunnen delen en om de inhoud van de site en advertenties af te stemmen op uw voorkeuren. Door op akkoord te klikken of verder te gaan op deze site stemt u hiermee in. Meer informatie en cookie-instellingen aanpassen.

AKKOORD

Door verder te gaan heeft u toestemming gegeven voor het plaatsen en uitlezen van cookies op deze website. Meer informatie en cookie-instellingen aanpassen.

Hoera, inflatie!

Hoera, inflatie!

10 Feb 2017 | Visie

De inflatie in de Eurozone is opgelopen tot 1,8%. Het hoogste niveau in bijna vier jaar, en, jawel, bovenop de doelstelling van de Europese Centrale Bank van in de buurt van, maar net onder de 2%. Een mooi moment om met kwantitatieve verruiming en het aanjagen van de economie te stoppen, toch?

Jeroen  Blokland
Jeroen
Blokland
Fondsmanager Robeco ONE

Helaas. Zoals president Draghi afgelopen december aangaf, gaat de ECB ook dit jaar vrolijk door met het opkopen van massale hoeveelheden obligaties, zij vanaf maart ‘maar’ EUR 60 miljard per maand, in plaats van de huidige EUR 80 miljard. De kans dat de ECB daarna in één klap stopt met kwantitatieve verruiming, is bovendien ook gering.

Opkopen nog wel nodig?

Is al dat opkopen nu echt nog wel nodig? Ik ben geneigd om te zeggen van niet. Eén van de genoemde argumenten om door te gaan, is dat de opleving van de inflatie tijdelijk is als gevolg van de sterk gestegen olieprijs. Klopt, de stijgende inflatie wordt in belangrijke mate veroorzaakt door de olieprijs. De grafiek hieronder laat mooi zien dat de recente piek in inflatie samenvalt met een piek in de jaar-op-jaar verandering van de olieprijs van 60%. En dat de inflatie weer zakt als de olieprijs vanaf nu gelijk blijft. Maar omgekeerd geldt dan natuurlijk ook, dat de inflatie ook slechts tijdelijk onder nul werd getrokken door een massale daling van de olieprijs in de periode daarvoor.

Kerninflatie

Om de verstorende werking van olieprijzen op de inflatie ‘uit te zetten’, wordt vaak gekeken naar de kerninflatie, zonder olie en zonder voedsel (een andere erg volatiele inflatiecomponent). De ECB overigens hanteert niet de kerninflatie, maar de zogeheten headline-inflatie als doelstelling. Die headline-inflatie wordt samengesteld op basis van de consumptieprijsindex (Eurozone CPI, de zwarte lijn in de grafiek). De CPI wordt samengesteld uit een mandje van vaste boodschappen.

Grafiek: Inflatie in de Eurozone (op basis van consumentenprijsindex) en olieprijs

hoera-inflatie-grafiek.jpg

Geen reden voor paniek

Focussen op de kerninflatie is dus eigenlijk een beetje valsspelen, maar goed. De kerninflatie is nu afgerond 1% en ligt daarmee dus behoorlijk ver van de ECB-doelstelling van ca. 2%. Maar een niveau van 1% lijkt me niet meteen reden voor paniek. Eind jaren 90 lag de kerninflatie ook al eens onder de 1%, al was dat toen van korte duur. Van kwantitatieve verruiming was toen geen sprake.

Inflatieverwachtingen

Een ander argument om te gaan stoppen met kwantitatieve verruiming zijn de inflatieverwachtingen. Wanneer mensen gaan geloven dat de inflatie voor langere tijd laag blijft, of zelfs negatief wordt, is dat slecht voor de economie. Maar ook op dit front lijkt de noodzaak van grootschalige kwantitatieve verruiming beperkt. In de afgelopen maanden zijn de inflatieverwachtingen, zelfs in de Eurozone, flink opgelopen. Niet alleen vanwege stijgende olieprijzen, ook vanwege sterkere economische groei, lagere werkloosheid, stijgende lonen en stijgende huizenprijzen.

Better safe than sorry

Dat roept natuurlijk de vraag op waarom de ECB nog zo hard doortrekt. Als de geschiedenis van de Eurozone ons iets heeft geleerd, is het dat één monetair beleid voor alle Eurolanden een uiterst onhandige constructie is. Met als gevolg dat het beleid minimaal passend moet zijn voor de zwakste landen. En in dat rijtje hoort onder andere Italië thuis. Geen groei, bijna geen inflatie, hoge werkloosheid en heel veel schulden. En dus trapt de ECB, onder het mom van ‘better safe than sorry’, het gaspedaal ook dit jaar volledig in. Maar terwijl voor Italië het ECB-beleid een reddingsboei is, is het voor Duitsland totaal overbodig. Hier is het laatste woord nog niet over gezegd.

Onderwerpen gerelateerd aan dit artikel